In 2017 kwam ik met een ernstige burn-out thuis te zitten. Zowel voor mijn werkgever als voor mij brak een periode aan van langdurig ziekteverzuim. Ik was 63 jaar en had inmiddels 45 jaar gewerkt, waarvan het leeuwendeel in de gezondheidszorg.

Toen ik in 2018 met hartcoherentie begon had ik nog geen idee wat het betekende. Het enige wat ik wist is dat ik van mijn burn-out af wilde. Over mijn gewicht van ruim 110 kilo wilde ik al helemaal niet nadenken.

Door het blijven doen van de ademoefeningen veranderde ik iets aan de werking van mijn lichaam. Ik ging mij steeds beter voelen, zowel  lichamelijk als mentaal.

Voor mijn werkgever betekende mijn ziekteverzuim een enorme kostenpost en een hoofdpijndossier iets dat wellicht voorkomen had kunnen worden.

Mijn uiteindelijke afscheid van mijn werk viel me zwaar en had ik zeker anders voor mij gezien. Ik was nog steeds enthousiast over mijn werk en had zeker graag tot mijn pensioendatum willen werken.

Er zijn steeds meer oudere werknemers die in een gelijkwaardige situatie zitten als dat ik heb gezeten. Dat kan voor beide partijen een zure appel worden. 

Laten we samen kijken hoe ervoor gezorgd kan worden, dat mensen vitaal en gezond hun laatste werkzame jaren voor het pensioen zo goed mogelijk kunnen doorbrengen.